अध्याँरो रात, तिम्रो मुस्कान मेरै लागी अध्याँरो रात तिम्रो मुस्कान मेरै लागी कल्पिदै बस्छु त्यो साथ कल्पिदैं बस्छु त्यो साथ मायालु तिम्रो अधर नी मेरै लागी । साथ पाउन सकिन जीवनमा कहिले तिम्रो मुस्कान देउ न जान्छु म कहाँ । अध्याँरो रात तिम्रो मुस्कान मेरै लागी । साथ हो यो तिम्रो लागी । मेरो मुस्कान नी तिम्रो लागी । तिम्रो मुस्कान नी मेरा लागी । अध्याँरो रात तिम्रो मुस्कान मेरै लागी । मिलन कहाँ भयो र तिम्रो र मेरो विछोड नि भएन । साथ पाउन सक्छु कि मँ । के तपस्या गरु  प्रिय । कस्तो वाचा गरु कति कठोर बनुँ । अध्याँरो रात तिम्रो मुस्कान मेरै लागी । फक्रिएको सूर्यमुखी फुल जस्तो तिम्रो आँखा । गुलाबी तिम्रो ओठ । नागबेली तिम्रो चाल । कहाँ बिर्सन सक्छु मँ  । अध्याँरो रात तिम्रो मुस्कान मेरै लागी । घाइते भई तिम्रो तस्विर हेर्छु । तिमीलाई भेट्ने वाचा नी गर्छु । दिनहरु वित्दै गए पलको कुरै छोडौं । चोखो माया देऊ है प्रिय यही नै छ आशा र विश्वास अध्ँयारो रात तिम्रो मुस्कान मेरै लागी ।

आग्रह र त्यो वेवास्ता सोमबारे हटीया दौंतरी त थिएन्न त्यो बेला मेरो । हरेक क्षण र थकान बिर्सिन गएका थिए ती महिला सब्जी भिन्डी । उनीहरु संगको मेरो भेट । गफ गाफ गरियो अनि गइयो नजिकैको राँकेको दोकान । मुसुक्क हास्ँदा चाउरी परेको मेरो छाला । २ पोक्ची रसिला रसिला सेवारो है सोल्टीनी भन्दा वोलिनन् । खाइयो तुन्बा र सुकुटी सेक्पारे सेक्पारे । मेरो तालु, छाती र Money Empty उनीहरु माथिका रे साहुनीले भनीन् । आग्रह र त्यो वेवास्ता अनि त्यो मेरो कामिरहेको हात ।

मेरी आमा मेरी आमा अस्पष्ट छिन् । तर उनी मलाई मुठ्ठी भरी खान दिन्छिन् । रातारात म प्रसन्न हुन्छु । तरकेही क्षण म त्यसलाई तिरस्कृत मान्छु । इच्छा मेरो भएपनि संस्कृति मेरो आमाको मान्छु । संसारले मेरो आमालाई गरिबिको धरातलमा छुपाएको छ । म उनलाई पूजा गर्छु । यदी मेरी आमालाई धनको खाँचो छ भने म आँफै धनी बन्छु । मेरी आमा ज्ञानकी सागर बन्छिन् भने मपनि उनलाई अवुझ भनी देखाउन चाहन्न । जीवन लाटो, अस्पष्ट, अँध्यारो चाहन्छिन भने म त्यस्तै बन्छु । किनकी मेरी आमा अध्यारो कि पुजारी हुन् भने म मेरी आमालाई जनजाल बाट छिचोल्दै उज्यालो तर्फ लानेछु । किनकि मेरी आमा अध्यारो भन्दा माथि छिन् भने उनलाई मेरो एक मुस्कानले प्रफुल्ल बनाइदिनेछ । र म उनको पेट,दिमाग र स्वभिमानमा कहिले लात मार्ने छुईन ।