चिसो छिडीमा रन्किएका आवाज

चित्कार र अनेकानन आवाज सल्बलाउँदा कतै निदरीमा व्यग्र त दिएनन् ! व्यग्रौला सांकेतिक आँखा र मानिसका जुत्तिला शब्दका भण्डारबाट खित्किएका आवाजले निदरी लुटिरहेका छन् । गणतान्त्रक देशमा लाटोलाई चोइटो हानी खेद गरिरएका व्यग्र तिरस्कार जस्तो सायद अचानोमा मासु चोइटिएको जस्तो !
चिसो पानीले आज मैले नुहाएको थिएँ तातोपानी एक्कासी म¥यो हाँस उठ्ने होला पढ्न तर मलाई इन्तु न चिन्तु भयो चीसै पानीले नुहाउँदा । काठमाडौंको एकान्तवासी एकान्त नै मनपर्ने तर कता केही रित्तताको महसुसले सँधै बौरिँदो जस्तो । चोइटिएको घाउ रित्तो मानसिकताको , एउटा मानिसको सल्बलाएको चिन्तनलाई चारैप्रहारबाट खिज्याउँदाको मानसिकता कस्तो हँुदो हो । उसका चारैकुनामा खल्बलिएको जीवनको यात्रा कस्तो होला ?  जीवनमा सधैँ बहुआयामिक हुने प्रतिभामा ह्रास आउला ? त्यस्तै सैद्वान्तिक विचलनमा लामो समय सम्म टिक्यो ? रातौं प्रहर निन्द्राको वास नहुँदा स्वास्थ्य शिथिल हुँदै जाने संकेत भयो ।
यस्तै, अनेकान दुविधा रहेता पनि फागुन महिनाको शुरुवातमा भने परिक्षाको दोसाँधमा म आफ्नो सन्तोषको लागि एउटा लेख लेख्ने जमर्को कसेको नै हुँ ।
मानिसले सोचलाई कहिल्यै त्याग्नु नहूँदो रहेछ, सोच विनको मानिस समाजमा ज्याद्रो कहलिने हो रे !  म करिब धेरै समय सोच बिनाको मान्छे जस्तै भौतारिए समयको साढे सातले यस्तै वनायो । अब त धेरै कुरा गर्नुपर्दैन भनि क्याम्पसमा दाखिल भएको छु । केही होला सायद परिक्षा रामै्र हुने हो कि !
   मानिसलाई पहिचान गर्ने आधार उसको वोलिको प्रभावशालिता, उसको आर्थिक जीवन र उसाको त्याग, उसको जीवनयापन र वानी व्यवहार र सामाजिक सहिष्णुता हो ।
     म मा विगतमा यस्तो सोचको पारदर्शिता स्वयमं कुण्ठित र कठिनताको संयम शक्ति र औपचारिक बोल्ने वानीको सामार्थ कम भएको हो की भन्ने तात्पर्यताले आफैं शुन्यताको आभास पाएको मशसुस गरेँ । हो विद्यार्थी भएछी प्रत्येक पुस्तकका पानामा हरेक शब्द शब्द केलाएर पढ्ने बानी पर्नुपर्ने रशेछ । किताबी कोरा अध्ययनले सो मानिसको गिदी भद्दा पार्दो रहेछ ।
      कुण्ठित जीवन जिउनु नर्कको वास हो । इतिहास, भुगोल, संस्कृति, विज्ञान, खगोल शास्त्रमा ध्यान कसरी बटाउने । तर अबका घडीमा के शास्त्र के पढ्नु पर्ला म आफैँ दंग छु । परिक्षा नतिजा जति आए नी प्रभावित हुने त होइन । तर समयको परिधि भित्र असामान्जस्य दैनिक वातावरण र दैनिक समयको वातावरण र दैनिक समयको पावन्दीले मलाई हस्तक्षेपको विन्दु खडा गरिदेला । त्यो त्यही समयको विन्दुले नै हटाउने होला !
       संगित सुन्नु पर्ने विषय बनेको छ । तर संगित नेपाली, हिन्दी, अंग्रजी सबै प्यारा नै छन् । रोमान्टिक, ट्रयाजिक, लोक सुन्ने गर्छु । अरु त त्यही काम छँदै छ । आजको वीट यती नै अरु ब्लगमा पोष्ट गरौंला ।
       तर अनेकानन गुन्जिएका आफ्नो पेरिफेरी मन्दा टाढा टाढाका शब्दले नि कठ्याङग्रिदा शिरेटो रातमा चिसो कानमा चिसो शब्दबाट
खनीने वोइयात शब्दले निन्द्रा लाई तमाचा कहिले मार्ला । इतीश्री !

Corruption in Republic is a common Agenda ?

                                 
Corruption has no more in Republic who says? The rumors that  agenda of party policies and in advantage to upcoming Election Campaigns to take huge donations  from their party , the commoners and industralists.
   Corruption is a huge crime mere than bombardments taking place. If these types of thoughts would emerged to the leaders, the thought from the peace process to make New Nepal as Switzerland who denies.
Corruption has become common agenda to VDC(municipalities). If you go there to make loans to your land to decorate your house you have to first visit to low level staff to let them some amounts than he would carry on message to chief. In between primary accountant demand some more money limit than government policy. You are hindered as a deer on your own circumstances for your will. Expenditures of lakhs will arrive. At last, your face would redden.Your house for 5 to 6 days would begin of ruin temperment with your family members.
For checking government policies and Executives the Civil Investigative Authority was built. To minimize taking bribes late King Gyanendra on his duration make Royal Commossion. Also the leaders later on the process of constitution making made Melmilap Ayog thorugh on which Constituent Assembly is supreme to decide to culprits on case of Corruption. CIA is full of power and charged case to the person directly to court. But in democracy when constituent assembly is topper it has just a self release to crime .
         CPN(M) had give a candidate to a lady related to Golcha family demanded 30 million for a set of party member in constituent assembly.These are only samples . Sudan Corruption, Militia Corruption, Demanding money to foreigners are others.
        Nation after being democratic republic taking bribes are no more questionable. All Party relatives to party candidates had had to take a seat. Parties which later first gave impression to public their demand to make nation on the way of developments are to become cheaters to collect money only to fill the pockets. Talking about bureaucracy of country it has its old disease. Now, how people would choose right candidate and to trust them belongings they are the good servicers of New Nepal were become mere a question itself paused.
Sufficiently, to have a flat, to take a land there are brokers. In Nepal general public has to pay vat with extra service tax to get a launch in restaura. Neither wealthy nor poor each and every person are regularizing in this big bang theory of Corruption continuously and they are getting pleasure. This is a custody and just we are enjoing in it.
At Eleventh hour, King Prithivi Narayan Shah has said taking and letting bribe is fault. If our nation building parties get realized with this serious situation and make internal force to handle this period. Really, in public money seems weighty. And the Nation’s future would grow upon other sector of development parts. Otherwise, a chat should always to be heard Nepalese are people of developing nation, our country and we people are very poor. Is that our glory?

A japan's Holy city Shingu

A holy hilly tourist region in west of Japan is Shingu city too. Travelling is itself funny. Most of us loved to travel. If you have ever reached Japan and worked so far you will believed how much efficiency, power and systematic labour you had had to pay their about. But leave the reality.

                In presence LDP party Shinzo Abe ruling bloc wins election next time reaching two third of majority in the party existing on Diet. The Country as a super power almost in Asia as afar to the world  wherein Political Stability, technology, economy, scientifically and environmentally. People in Nepal apply visa for Japan spending a million so far. But they are somehow crazy to take Japanese language first. It is their necessity to learn the distinguish hiragana & Takanaka. We Nepali students first falsify to Japanese letters and the boundries to spell them. 

                Unknowingly we bought to much electronic and electrical appliances made with so much Japanese technology from our life. Friends I had a Iron, Diaster named on it which splash water for Ironing my pant when I was at school. I never run to the name meantime. I use it and go to school with check Ironed shirt and tie. I pretend that was my luckiest dress. First, I pitch my sleeve and run to my study. Later I find that brand was associated to Japanese technology. Somehow Hitachi, Sony, Nippon, Kenstar, Citizen, Kodak, Canon,Hundai, Toyota, Tata and so far how many names that had been used in my life or have not known are brand names of Japan that are to be be slaved by us. I mean we had had to serve them.

                So many of us have gone, I loved Japan for reason of developed not but the reason of labourious people. The labor that raise the fallen country from the war. In 6 & 9 August 1945 the calamities of Bombs named Little Boy & Fat man took lives of about ten of thousands of Japanese People by USA.

Now in this 21^st Century US was broadcasting his media Channels mingling with Japanese rules of technology. I mean if a labour is in people hand an octa decade could prove that it would be the best nation power over of the people by the people.

                                In the Kingdom of Japan Where sun never sets where mount K2 lies perhaps never people are silence. In First & Second world war People were divided into colonies and colonies, countries to countries and parties to parties. To the annexation countries fight. They used to throw huge amount of money on war fair. At last 2^nd world war ends with Hirosima and Nagasaki bombardment.

                But Japan with in a century no more has raised at the toppest list of the nation in the origin of universe.

           I taked to my friend to ask how to go to Toykyo. They often use to say “I haven’t know about but I am studing Japanese, I use to go there and glimpsing hm….. so far have to work hard” and to the question about money cost they say over one and half million but I was confused ask to consultancy You would figure out.

So, about articles, meaning most of articles we haven’t read may be we have fond of or carelessly thrown up.
         I found an article on online today oct. 23, 2017 (Monday) read about Shingu Hill. Shingu was sacred Pilgrimage where no residence are there. It is a house of dieties. Shingu is located on the bank of Kumano river. There is a Nagi tree which is 10000 year old. There is not any villa. There is calm and there people where foreigners from the west, north, south and East gathered. I mean from Europe, Asia, Africa, Australia, America and Japan itself Provides the people a enormous lunch of travel to there. They visit the nature. They shake there legs and mingle to the forests. At last, they get the enjoy they never heared.
Shingu was a war place before and now it is a nice destination for visitors.

Nepal is not Japan but a mirage to development. But Nepal is reach in forest and water. The forest and reserves should be prevented. Trees are not to uncut. And the way to go to woods should be easier to feel the wind and to punish lazy people who do not surpass to visit to rural forest.
As far to the sustainable development, first think, we were on a big bang domestic war for more than a decade but now we have to build our nation ourselves. Let us think about condition of own first more than a party. And the labor each day you cost to your country.

प्लेटोको दन्त्यकथा

जब मानिसहरु छाँया भित्रका गुफामा हुन्छन् प्रत्येक तस्बिर र मान्छेका आवाज खेलौना लाग्न थाल्छ । छाँया भित्रका मानिसलाई भावना र कुण्ठा अनि अतिरीक्त भौतिक सामाग्रीको अभावले साङग्लीमा जेलिएको जस्तो फिल हुन्छ । उनीहरुलाई हेर्ने दृष्टिकोण खेलौनारुपी हुन्छ । न उनीहरु यता उती जान नै सक्छन् गए पनि आफ्नै सर्कलका का साथीहरु जो व्यवहारमा प्राय उनीहरु जस्तै हुन्छन् ।
आगो अर्को भित्तामा सल्किएको हुन्छ तर पनि उनीहरु कैदिहरुलाई मात्र हेरिरहेका हुन्छन् । जब एक कैदिलाई माफि दिइन्छ र आफू बस्ने गुफाबाट निकालिन्छ उसलाई उठ्नै र घाँटीमा ठूलो अट्टाहस हुन्छ । उसले आफ्नो विगत तत्काल विर्सन्छ । त्यो एक किसिमको भ्रम हो भन्ने ठान्दछ । उसले हेर्न थालेका दृश्य चकिद हुँदै आफूले सँधै गुफामा हुँदा हेर्ने गरेको परिदृश्य विल्कुल झूठो हो भन्ने लिन्छ ।
उसलाई प्रकाशको किरणसँग सिँधै अवगत गराउन कोशिस गरिन्छ र उसको आँखामा ठूलो दुःख महशुस हुन्छ । उ अरु धर्तीमा देख्ने वस्तुहरुलाई हेर्न चाहँदैन । उ आफ्नो विचार गुमाएर तल खसेको हुन्छ । उ आफू माथि(छुट्टै) संसारमा कसरी समाहित हुन्छ त ?  उसले चन्द्रमा र ताराहरु नियाँल्छ, सूर्य भन्दा शितल त्यो आभास पाउँछ । पानीको परावर्तनमा उ रम्छ र म  त्यस्तै बन्न रुचाउँछ । संसारमा महिना र वर्ष कसले दियो ? यसको संरक्षक को हो उ भुल्दछ र उसका विगतका कैदमा परेका साथी पनि यस्तै हुन्छन् ।
उ आफैँ परिवर्तन हुन चाहन्छ । पहिलेका साथीसंगि विचलीत भएका हुन भनि तिनीहरुको जीवन तिरस्कृत गर्दछ । संगीहरु जो बनका कुनामा समय विताइ हेर्ने गर्छन्, को आफ्नो पिछा  गर्दैछ ? पहिले यहाँबाट अन्त जान को सोच्दैछ ? त्यहाँ उसले फर्कदा मान र खुसी पाउला र ?
होमर ले भनेका छन् गरिब गुरुको गरिब नोकर हुनु राम्रो
बाहिरी जीवन हेरेर आएको मान्छेले पछिल्लो जीवन स्विकार गर्ला ?
यदी यस्तै प्रतिष्पर्धा भएमा उसको हेराई टेढो हुँदैन थियो र आँखाले सिँधा हेर्ने गथ्र्यो नि । कसरी दृश्य हेर्ने यो बढी महत्वपूर्ण हुन्छ र सबभन्दा हाँसोलाग्दो कुरा पनि । उ जान त गयो तर उसको आँखा गएछ भनि आक्षेप लगाउने दुइ चार जना मान्छे भेटिन्छन् । उसले प्रतिवाद गरेमा उसले मरणासन्न कुटाई भेटाउला ।
उज्यालो सूर्य हो । सबै मान्छे घरमा वा एकान्तमा बाँचुन, राम्रो कुरा प्रतिको मोह सबैमा हुन्छ । यस्ता कुरा गर्न थाल्यो भने मान्छेले एक अर्कामा खिसिट्युरी गर्न थाल्दछन् । किनकी सबै मानिस सम्पूर्ण हुँदैन । मान्छेको आत्मा पनि अशुद्धै हुन्छ । कोही यस्ता होलान जो बाल्मिकी बाट रत्नाकर बनेका होलान् ? बरु रत्नाकर बाट बाल्मिकी बनेका धेरै होला । आझेलमा परेका विचारले न्याय पाउँदैनन । उ सँग कानूनसँग झुज्न सक्ने शक्ति हुनुपर्छ ।
   तिनछक्क पर्ने आँखा दुई किसिमका हुन्छन् । एउटा दिमागको हेराई अर्को शारिरीक । पहिले आत्मशुद्धि हुनुपर्छ ।
यसले अरुप्रति दयाको भाव उत्पन्न गराउँछ । अर्को सूर्य हेरेर गुफामा फर्केको व्यक्ति त्यहाँ पनि हास्न सकोस ।
       आत्मा बलियो र एकनासको बनाउन ज्ञान चाहिन्छ । सम्पूर्ण आत्मा पराधन भन्दा आत्मसन्तुष्टिमा लिन हुन सक्नुपर्छ । यो भए मान्छे एउटा सबल मष्त्स्किको मानिस पक्कै हुन्छ । मानिस गलत बाटोमा हिँडेको कसरी पत्ता लगाउने ?
यो सबै काम मानिसको शरिरको गुणसँग टासिएको कुरो हो । न यी शारिरीक व्यायामले वा आफुले गर्ने व्यवहारले निर्मुल हुन्छन् । त्यसका लागी हामीले जे देखिन्छ संकुचित तिर्षना फाल्नुपर्दछ । तर प्रत्येक यूवाको कमजोरी त्यही हो । उनीहरु शारिरीक लोभ लाभमा खान, पीन, परसंगीको चाहनामा आफ्नो आँखाले जे रोज्छ त्यही विचारमा लिप्त भइसकेका हुन्छन् । यदी उनीहरुलाई बोध भयो भने देशमा भलाई हुन्छ ।
यदी कैदीहरुले राम्ररी काम गर्न थाले र आफ्नो कामको उचित ज्याला र मान सम्मान पाउन थाले भने त्यो भन्दा राम्रो कुरा के त । चुनावमा भोट हाल्ने सभासदले उसको जिल्लालाई मात्र राम्रो हुने गरी काम गर्नु भन्दा पुरै राष्टीय झुकाव हुनुपर्छ । जसबाट नागरिकका आवश्यक मागहरु सफल हुन ।
दार्शनिक भनेका कसैलाई यो गर त्यो गर भनेर अराउने हैन । प्रजा देखि राजा सम्म वा राष्टप्रमुख देखि जनतासम्म सुशासन होस भन्ने व्यक्ति हुन् ।
के हाम्रा आँखाका नानी हराएका हुन् उज्यालो कसरी देखिन्छ ?
प्रत्येकले आफ्नो काम व्यवधान खटेर गर्नुपर्छ हाम्रो राज्य जस्तो ढिलासुस्तीमा होइन् । अनि मात्र तिमीले सोचेको जस्तो राज्य बन्दछ , राज्यका कर्मचारीहरु चाँदी र सुन खोज्ने हैन असल र खराब खोज्न थाल्ने छन् । कार्यालयमा जनताका मुददा, गरिबि र भोक हेर्दा घमासान युद्ध भएमा जनहित ओझेलमा पर्दछ ।
किनकी राजनैतिक धारणासँग सत्य दर्शन मेलखान आउँछ ।

छगु
छिपी डक खिँए जी नेवा
इपी बर्मु जिपी सेँ

वो टरिम वो याक
जी चिगु छ च्याट

जी दनेगुलु छ पासा
जी किसी छिपी नासा

झिपी डँक नेपाली हँ
छ सु जी ला याक

जी नास्पति वो फसी
जी मिचा छन्ट ला लौसी
ज्यू कि मजु

छँगु भाग चिग जिगु टग
छन्ट ठूली ड ला य
कासाका ठो जिगु बुःख
छ मनैनी
वो च्याट छ बुट
ज्यू ला मज्यु सा छ ये याक नी
छ नेवा खः जी ला तामांग हे हे ।

बर्मु बाजे छुयाट
आगास ज्वना झव्याट
जुल की मजुनी
जसा ढाये जी ला मन्यना ढायबी
ठो ये सन्देश प्रचार या
ज्यु ला मिडिया डक
जी सुन्तला छ बदाम
छगु टुटी झिगु शिलन्यास
खला मजुनी ठो ये नाटक
झिगु निती

जि ह्यामु छ ग्या छ सो उइट ख्याल ख्याल या ।
खाइला बी ए मा छु न मालुम भए ।
वे भिसा मरुनी ढा

झिगु देश झिगु सरकार
जय गणतन्त्र
जय देश जय नरेश

                                   
                         वयस्कमा के गुण होलान ?
 संसारमा मानिस  जन्मेपछि  आफ्नै लागि खुरुक्क विपत्ति निम्त्याएको हुन्छ ।  शिशु अवस्था पछि उ समाजिक बन्धनमा हुन्छ । समाज र उसको पारिवारिक स्थिती, उसले पाउने ज्ञान, धर्म, संस्कृति, संस्कार, आचरणमा वाधिँदै उ समाजमा भौतिकवादी बन्नै पर्ने हुन्छ ।
त्यसपछि १६ र १७ को वैंसमा उसले राजनीतिक आवरण बोेक्नै पर्ने हुन्छ । उसको देशको राजनैतिक तरंग कस्तो छ ढलिमुली भएपनि उ त्यससँग नचाहाँदै नचाहाँदै पनि उ परिष्कृत बन्दै जानेछ । समाजका विभिन्न अपारदर्शी  र पारदर्शी ऐनाले उसलाई आँफै लतारिएको महशुस एक ढंगले गराउँदैन । तर उसको चरित्रमा भने हावी हुँदो हो ।
हरेक शिशु वयस्क बन्दा उ कस्तो किसिमको बनिसकेको हुँदो हो यी कुरामा प्रत्याभूत गर्न गाह्रो अवस्य छ । सामाजिक क्रान्ति, भौतिक समाज, शैक्षिक योग्यता, विदेश मोह, संचार, पत्रपत्रिका, र छापामा छापिने हरेक प्रविधीका आख्यान र उसको असफलता । आर्थिक स्तरमा कमजोर र प्रविधि अनि शैक्षिक कुरामा असफलता हँुदा प्रत्येक क्षण क्षणमा कि त उ आफ्नो बाटो खोज्छ हैन भने उ कुलतको शिकार
हुन्छ ।
  भनिन्छ राजनीतिमा लडाँइमा जित्न नाल, गोला र बारुदको आवश्यकता पर्छ । लेकिन एक सफल मान्छे बन्न के गर्नु पर्ला ? छुट्याउन सकिने भएपनि खड्कोको अभावको हुन्छ । उ पैसाको अभाव भएपछि
दुव्र्यशन र लागुपदार्थको हावी बन्छ । क्षण क्षणमा बुझ्ने कुराहरु विर्सदा, बजारमा थन्किएका राम्रा कुरा छान्न नपाउँदा आफूलाई मन नपर्ने परस्त्रीसँग लालाहित हुनुपर्दा एक किसिमको प्वालको पाहुना (त हेरी म हेरी एकादेशको लोप हुन लागेको भ्यागुता) हुन्छ । जसलाई बन्दुकको नाल नै चलाउन आँउदैन, कुनै शिपको विकास न कुनै विद्यार्थीको हाउभाउ । समाजमा भने त्यस्ताको चालामाला ठूलै हुँदोरहेछ ।
 उसको दिमागमा के होला ? वयस्कपनको गुण, शिशु जस्तो व्यवहार अनि एक्लो जिन्दगी । उसको हात र खुट्टा दरिला पक्कै होलान् तर काम उ गर्दैन । सोचौं उ कति जनाको फ्यान होल ा? सामाजिक घेराबन्धिमा उ रित्तएको छाता हुन्छ । पानी पर्दा धरर्र् प्वालबाट खस्दा उसको टाउकोको गती के होला ? यसरी हरेक कुरामा बन्धकीले त्यसपछि रित्तिए छि मानिसमा उदाशिनता आँउदैन होला ?
  जब सम्म उ परिष्कृत, विशिष्ट र अजिंगर एक रुखमा हाँगा बन्दैन उसले बोल्ने वानी हावा न चावाको हुन्छ । उ ढलीमली गरे मै हूँ बने विश्वासमा कुठाराघात भएको पाउँछ । अरु धुरी चढेको देख्दा उ पातालमा घिस्रीदैँ गरेको हुन्छ । हरेक चिन्तन मनन गरेपनि उ समाजको आधारशिला बन्नै सक्दैन ।  उ पढालु बनेको हुँदैन, उ आयामी बनेकै हुँदैन, उ गल्लीमा सबैसंग बोल्छ तर अरुका माझमा होस हराए सरह हुनेछ । जीन्दगीमा त्यागको भावना हुदैन, संस्कृति र भाषाका घनिभूत पारदर्शी पर्यायवाची नहुँदा साच्चिकै उ टुहुरो हुनेछ ।
एक शिशुको जन्म चाहे जुनसुकै धनी वा गरिब भएनी उचित ठाँउमा नभए उचित संस्कारमा नहुर्के आर्थिक , सामाजिक, राजनैतिक, मनोवैज्ञानिक, शास्त्रिक, भौतिक, दार्शनिक सबै क्षेत्रमा पूर्ण र अपूर्ण कस्तो हुनेछ उसको लालनपालन, सरसंगत, पाठन, दर्शन र समाजले मात्र उद्धरित गर्दछ ।

1.                    यात्रा 

              कुरा संवेदना र भावुकताको होला ? मानसपटलमा अनेकौं अन्जानिदा शब्दका बिच राजधानीका ठाउँमा रुमल्लिने बानी हाम्रो । मेरो स्थिती पनि निकै बेरसम्म यही रहयो । करिब करिब ४८ महिना काम गर्दा अनेकौ धारणा का बिच आफैं एक्लै हराइएको महशुस भयो । कता जाने कता वातावरणीय स्वतन्त्रतामा आफू मौन हुने अनि निरन्तर यात्राको महसुस गर्ने । कानमा गुजुर गुजुर गर्ने अनेकान शब्द लाई सुइकुच्चा ठोक्ने उपाय त्यही एउटै हो ।त्यसो हुनु भनेको मेरो मनमा कल्पना शक्ति पलाउनु पनि हो । साथै सरर बग्ने हावा तथा दृश्यहरुको समायोजनले फुरुंग पार्दै जाने एउटा अचुक उपाय नि हो । सायद म, तपाई, हामी सबै यसै किसिमका रोग बाट अनेकानन दिन बाट ग्रसित हुन्छौं होला । समय काम गर्दै जाँदा अनेकानन दिन बित्छन र प्राय बित्छन पनि । कम्तिमा पनि महिनाको १ पटक त काठमाडौं छाडी बाहिर घुम्न जानै पर्ने रहेछ ।  त्यही कुरा बुझि म पनि चितवन हुँदै ताप्लेजुङको लागि गएँ । यात्रामा एक लिम्बू साथी भेटियो । भर्खर साउदीबाट आएको रहेछ । गाना सुन्दै विदेशी आइफोन बोकेर यात्रामा मन्त्र मुग्ध भई निदाउँदै थियो उ । एउटा संयोग के थियो भने पाँचथर, ताप्लेजुङ जाने प्राय लिम्बू नै हुँदा रहेछन् । बाटोमा कुराकानी हुँदै, टुङगिदै गयो नास्ता छुन मन लागेन एउटा कोक खाइयो । यात्रा गर्नु रमणिय कुरा हो । तर बाटो मै गाडीको बाटो फेरियो । र मकवानपूर र भिमफेदीको बाटो हुदैँ यात्राको शुरुवात भयो । मकवानपुरको उचाईमा यात्राको सम्भावना मुटु चिस्याउने हुँदो रहेछ । मैले सोचे पुरानो सिम्रौनगढ भनेको कहाँ होला ? यतै त हो नी । चिसो हावाको बेग, अनि ५०÷६० माइलेजको त्यो सवारी छिटै आउने हो कि तराईको भू–भाग भनि सोच्दा सोच्दा १ दिन त्यसै गयो । अबेर राती झङग बन्दा  पो चितवन तर्फ बढदै थियो गाडी । चेकिङ परेछ । १५ मिनेट पछि बाटो खुल्यो ।त्यसपछि नजिकैको मित्र सँग बोलचाल गर्न थालियो । खाना खाईयो ।  सिराहा पुग्दा आकाश गड्कियो । पानी प¥यो । करिब आधा घन्टाको भारी बर्षाले यात्राको रौनक अर्कै बनायो । दमक आएछी थाहा पाएँ झापा आइएछ । बिहान ४ बजे चारआलि पुगियो यात्रु हरु झरे । गाडी फेरी १ घण्टाको लागि रोकियो । त्यसपछि पहाडको उकालो चडदै गयो । ति पहाडहरु अतित को संगालो बनिसकेका थिए रमणिय त होलान् । तर भावनाको संवेगमा आँखाले केही नपाए जस्तो भयो । ताप्लेजुङ हिड्न पुगेको मान्छे म फिदिममै ओर्लिए एउटा लजमा बसेँ खाना खाएँ । एउटा तुम्बा पनि ताने । घर जानुपर्ने हो तर परिक्षा सम्झे घरै जान मन लागेन । माथि नै पौवा भन्ज्याङ् ओर्ले अनि फर्के ? त्यो मेरो दोष हो कि के हो ? मलाई पत्तै भएन। हजुरआामाको दर्शन गरेर आएको भए पनि हुन्थ्यो । तर नाङगिन पुग्दा त ३÷४ दिन त्यसै बित्छ के गर्ने आज २६ गते ३० गते मेरो परिक्षा । अनायसैँ फर्के । तर पनि सम्झे कानको आवाजकसरि हटला । आँखामा शितलता कसरी होला र दिनहरुले कसरी नया“ मोड लेलान् । तर शरिर मा त शान्तिको आभास पो हुँदो रहेछ । यसरी यात्राको लागि कहिले काहीँ कता कता हराउनु पर्ने रहेछ चाहे छोटो होस् या लामो ।