आग्रह र त्यो वेवास्ता

सोमबारे हटीया दौंतरी त थिएन्न त्यो बेला मेरो ।

हरेक क्षण र थकान बिर्सिन गएका थिए ती महिला सब्जी भिन्डी ।

उनीहरु संगको मेरो भेट ।

गफ गाफ गरियो अनि गइयो नजिकैको राँकेको दोकान ।

मुसुक्क हास्ँदा चाउरी परेको मेरो छाला ।

२ पोक्ची रसिला रसिला

सेवारो है सोल्टीनी भन्दा वोलिनन् ।

खाइयो तुन्बा र सुकुटी सेक्पारे सेक्पारे ।

मेरो तालु, छाती र Money Empty उनीहरु माथिका रे साहुनीले भनीन् ।

आग्रह र त्यो वेवास्ता

अनि त्यो मेरो कामिरहेको हात ।

मेरी आमा

मेरी आमा

मेरी आमा अस्पष्ट छिन् ।

तर उनी मलाई मुठ्ठी भरी खान दिन्छिन् ।

रातारात म प्रसन्न हुन्छु ।

तरकेही क्षण म त्यसलाई तिरस्कृत मान्छु ।

इच्छा मेरो भएपनि संस्कृति मेरो आमाको मान्छु ।

संसारले मेरो आमालाई गरिबिको धरातलमा छुपाएको छ ।

म उनलाई पूजा गर्छु ।

यदी मेरी आमालाई धनको खाँचो छ भने म आँफै धनी बन्छु ।

मेरी आमा ज्ञानकी सागर बन्छिन् भने मपनि उनलाई अवुझ भनी देखाउन चाहन्न ।

जीवन लाटो, अस्पष्ट, अँध्यारो चाहन्छिन भने म त्यस्तै बन्छु ।

किनकी मेरी आमा अध्यारो कि पुजारी हुन् भने

म मेरी आमालाई जनजाल बाट छिचोल्दै उज्यालो तर्फ लानेछु ।

किनकि मेरी आमा अध्यारो भन्दा माथि छिन् भने

उनलाई मेरो एक मुस्कानले प्रफुल्ल बनाइदिनेछ ।

र म उनको पेट,दिमाग र स्वभिमानमा कहिले लात मार्ने छुईन ।

A Lazy Dog

A Lazy Dog

A dog who never barks

who marches on his way in search of dough.

A loaf of beef he seek once again amused it.

Now, searching water sleeps twelve hrs a day.

When, a milky bar was gift for him

He shakes a tail.

It was unknown about his ways.

A day after, one dog appeared to his side.

It use to have noodles.

It was fond of hamburgers.

It goes to school to it's master.

It use to bark.

As time passed on, the dog barks as though now he doesn't go to school.

He gets up early.

  

सन्नाटा

सन्नाटा

सन्नाटा यस्तो  सन्नाटा जहाँ म हराउँछु ।

बिल्कुल एउटा हराएको मानिसको चित्रण ।

जहाँ विचार केही हुनेछैनन् ।

त्यहाँ मानविय प्रतिध्वनी मात्र हुनेछ ।

त्यहाँ सोच्न समेत पाइनेछैन ।

त्यहाँ  खाना अरुले मगाइएको खानुपर्नेछ ।

जहाँ आफ्नो सोच अरुले त्यसै चाल पाइदिनेछन् ।

यहाँ हास्न पाइने छैन, आसु पनि खस्न पाइनेछैन ।

त्यहाँ यौन मारिएको हुनेछ ।

एउटा कुकुर जंगलमा भौतारिएको जस्तो ।

यौन कुण्ठाको लागि स्वयं प्रताडीत हुनुपर्नेछ ।

त्यहाँका चारै ढोका हरहमेसा बन्द गरिनेछ ।

बाहिर निस्कदा त्यो कैदीलाई सबैले नचिन्ने ।

सांगली लाएर पागल कुकुरलाई

मासु दिएर फकाईएको जीन्दगी ।

त्यही सन्नाटा अनी त्यो कैदी । 

Miracle

A lady rush to mine Manson. Says hello?

Curtains wide open  closed again, doors banged, red light flashed.

A  glimpse makes  cool and bloomed.

Staring makes her nervous & blinking eyes as ocean.

Apple chicks, orange nipples want to hug, kiss & bite the lovely lips.

Later, A proclaim come in Massachusetts womb is mine.

Need DNA, frustrates  her to likely to murder.

Never be a companion to thy bitch, they ruin innocence

If it would be than it would be a miracle.

बहुला

यहाँ संसार वहुला

वहुला जगतमा बाच्नुभाछ तपाँई कहिले ?

यहाँ मोटरगाडी चलाउने मान्छे बहुला ।

यहाँ भट्भटे चलाउने मान्छे बहुला ।

घरमा बस्ने, फ्लाटमा बस्ने मान्छे बहुला ।

वकिल, डाक्टर, इन्जिनियर, पाइलट सबै बहुला ।

यहाँका हवाइजहाजका उडान बहुला ।

यहाँका नेता, कार्यकर्ता सबै बहुला ।

यहाँका जागिरे र उनका सन्तान बहुला ।

यहाँका प्रहरी, हाकिम, विद्यार्थी सबै बहुला ।

यहाँका दुलही देखिन दुलहा वहुला ।

यहाँका जन्ती वहुला ।

म पनि बहुला ल तिमि पनि बहुला ।

यहाँका मेशिन, कलकारखानाका आवाज सब बहुला ।

यहाँका खिचा कुकुर र चिडिया घरका विराला, उल्लु सबै बहुला ।

यहाँका पत्रकार, नायक नायिका सबै बहुला ।

बहुला शहर, बहुला गाँउ बहुला परिवेश ।

संसारै बहुला ।

हरियो, कालो, निलो, खैरो, कलेजी सबै रंग बहुला ।

हे बहुला पृथ्वी मलाई यो खाना पचेन ।

किनकी यहाँका खानामा वीष हालिएका थे ।

हैन क्यारे सायद म पो हुँ कि बहुला ।

यहाँका माटो, पात चैं अमर छन हातमा रहेसम्म

त्यो पनि झरेछीइ भएनन् पागल ।

बहुला काजि हाए हाए ।

बहुला नानि स्वे स्वे ।।

समयको महत्व

समयको महत्व

घडीको काँटा पल, पल घुम्दा कहाँ थिए म ?
एक मिनेट हैन पाँच सेकेन्ड, त्यो नी नभनौ चौबिसौ घन्टा दिन र बार वाई वाई ।
ज्ञान विनाको मान्छे र पानी विनाको मान्छे उस्तै हैन र ?
साह्रै लाटो छस् भन्ने गर्छन साथी, संगीनिहरु ।
घडी टिक । टिक । टिक ।
कहाँ हराएछु ? कस्तो शुन्यता ।
फेरी सोच्छु शुन्यता बाटै शुरु हुने होला सबै  जीवन ।
पलहरु विते मनि आर्जन गर्न ।
पाना पल्टाउने समय गए रे जीजुले भनिसेको ।
२ छाक त टार्नै पर्ने भो ?
जीवनको गोरेटो चौतारीमा पुर्याउँदा नै नेटो काटिने त हैन ?
फ्रस्टेशन हटाउन हिपप सुन्ने बेला भो ।
माया प्रेमको कुरा गर्ने समय गए सोल्टिनी संग ।
आईकम, विकम नजिकै गर्दा ।
हाँसो के ? आँसो के ? चिया पानी नै बिर्सनु पर्ने बेला भो ।
काठमाडौंको घुम्ती कहाँ, कहाँ अल्मलिने जिवन साह्रै वोर भो । केही इलम नपाइएछी सोच्नै पर्ने भो ।
रातदीन डिस्कोबार जान छोड है भन्छन् गाँउमा बा आमा, आफ्नो हालत आफैं वुझदा पागल भइने भो ।
कुरा काट्ने सुद्दी भएका दौतरीले अल्लारे भए पनि ओरालो लागेको हरिण मन त गाडीने भो ।
दशैं, तिहार आयो, होली नी आँउछ नी भन्दै चित्त बुझाउनु पर्ने भो ।
समयको महत्व के हो, एक मिनेट हैन पाँच सेकेन्ड, त्यो नी नभनौ चौबिसौ घन्टा दिन र बार वाई वाई ।